و به امر حكومت آنها توجه نكند. در صورتى كه مى‌داند اين چيزى است كه مردم چاره‌اى از آن ندارند و جامعه پابرجا نمى‌ماند، مگر در سايه آن، تا با رهبرى او با دشمنان خود بجنگند و درآمد عمومى را تقسيم كنند. و نماز جمعه و جماعت را براى آنان اقامه و شرّ ظالم را از مظلوم دفع كند.» با توجه به آنچه گذشت، درمى‌يابيم كه هر جامعه‌اى براى آنكه بتواند به زندگى اجتماعى خويش ادامه دهد، به هدفهاى والاى انسانى دست يابد و به حقوق خويش برسد، در حركت تكاملى خود نيازمند دو اصل است:
١- وجود قانون‌ ولايت فقيه ٢٣ اهداف حكومت اسلامى‌ عادلانه و مترقى كه پاسخگوى همه نيازهاى مادّى و معنوى جامعه انسانى باشد.
٢- وجود رهبر و نظام حكومتى قدرتمند كه عهده‌دار اجراى قانون و هدايت عمومى گرديده و دربين مردم به عدالت، حكومت كند.