ولايت فقيه - كريمی، جعفر - الصفحة ١٥

ناتوان، از قوى ستمكار گرفته شود، تا نيكوكار در رفاه و از (شرّ) بدكار آسودگى پديد آيد.» «١» امام على عليه السلام در اين سخن به چند امر مهمّ از امور حكومتى اشاره كرده است:
١- جلوگيرى از هرج و مرج‌ ٢- دريافت درآمدهاى عمومى‌ ٣- جنگيدن با دشمن‌ ٤- تضمين امنيت داخلى‌ ٥- اجراى عدالت‌ اينها از ضرورى‌ترين نيازهاى هر جامعه است كه بايد به وسيله دستگاه حكومت برآورده شود.
فضل بن شاذان نيشابورى نقل كرده كه حضرت امام رضا عليه السلام در جواب اين سؤال كه چرا «اولِى الامْر» قرار داده شده و مردم بر اطاعت آنان مأمور شده‌اند؟
فرمود: علت‌هاى بسيارى دارد، از جمله:
براى مردم حدود و قوانينى وضع شده و همه مردم موظّف گشته‌اند از آنها تجاوز نكنند، زيرا موجب فساد و تباهى آنان مى‌گردد و اين امر ونهى تحقق نيافته و پابرجا نمى‌گردد، مگر آنكه فردى امين بر آنان گمارده شود كه آنها را از تعدّى و داخل شدن در محدوده ممنوعه، باز دارد، زيرا اگر چنين كسى نباشد، هيچ كس لذّت و منفعت خود را رها نمى‌كند. بدين جهت خداوند قيّم و حاكمى قرار داده‌است تا آنان را از فساد منع كرده، حدود و احكام را در ميان جامعه اجرا كند. افزون بر آن ما هيچ فرقه‌اى از فرقه‌ها و ملتى از ملتها را نمى‌يابيم كه باقى مانده باشند و زندگى كنند، مگر به وسيله رئيس و زمامدار، زيرا مردم براى كار دين و دنياى خويش ناگزير به او نيازمندند، پس بر حكمت خداى حكيم جايز نبود كه مردم را واگذارد