صالح بن عقبه مى‌گويد: امام صادق عليه السلام در مورد آيه «امَّنْ يُجيبُ الْمُضْطَرَّ اذا دَعاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ وَ يَجْعَلُكُمْ خُلَفاءَ الْارْضِ» «١» فرمود:
اين آيه در مورد قائم (عج) نازل شده‌است. سوگند به خدا، او مضطر است؛ آن هنگام كه در مقام ابراهيم عليه السلام دو ركعت نماز مى‌گزارد و خدا را مى‌خواند و او اجابتش مى‌كند و گرفتارى‌اش را برطرف كرده، او را خليفه و جانشين خود در زمين قرار مى‌دهد. «٢» آنچه ذكر شد، نمونه‌هاى برگزيده‌اى از روايات درباره تفسير و تأويل آيات مربوط به حضرت مهدى (عج) است كه بيانگر قطعيت ظهور آن حضرت از ديدگاه قرآن است. خلاصه آن كه انديشه مهدويت و ظهور، پايه و اساس قرآنى دارد؛ جز اين‌كه اين مسأله همانند بسيارى از مسائل مهم اسلام به‌طور صريح در قرآن بيان نشده و تفسير آيات مربوط به آن، برعهده پيامبر صلى الله عليه و آله و اوصياى آن حضرت نهاده شده است.
ب- روايات اهل بيت عليهم السلام از پيامبر صلى الله عليه و آله‌ امام صادق عليه السلام از پدران گرامى‌اش از پيامبر صلى الله عليه و آله چنين نقل مى‌كند:
امامان بعداز من دوازده نفرند؛ اولين آنان على بن ابى طالب و آخرينشان قائم (عج) است. آنان جانشينان و اوصيا و دوستان من و حجت‌هاى خداوندبر امّتم بعداز من هستند «٣»