شده كه بسيارى صحيح و حَسَن هستند و وقتى در كنار اين‌ها قرار گيرند به خوبى براى ما روشن مى‌گردد كه آن احاديث ناظر به همين احاديث هستند و نام «مهدى» مربوط به همين امير است؛ چون در آن احاديث هم بر امارت مهدى از مسلمانان و از اهل بيت و نسل فاطمه و هم بر نزول عيسى در آن زمان و طلب مهدى از او براى امامت و جواب عيسى تصريح شده و همگى مؤيد اين معنا مى‌باشند.
ثالثاً: اين كه حديثى در صحيحين ذكر نشده باشد، دليل بر ضعف آن حديث نيست؛ زيرا آن‌ها نه خودشان مدّعى بوده‌اند كه تمام احاديث صحيح را جمع‌آورى كرده‌اند و نه كسى چنين ادعايى درباره آن‌ها كرده است و عالمان حديث اهل سنت در طول تاريخ اسلام در مقام عمل و گفتار بر اين مطلب تأكيد كرده‌اند و سند بسيارى از اعتقادات و احكام، احاديث صحيحى ا شناخت حضرت مهدى (عج) ٤٣ چند نكته مورد اختلاف ص : ٣٨ ست كه در غير صحيحين موجود مى‌باشد. يكى از كتاب‌هاى حديثى معروف در بين اهل سنت «المستدرك على الصحيحين» از حاكم نيشابورى است. ايشان احاديثى را كه بنا بر شرط بخارى و مسلم يا يكى از آنان صحيح بوده؛ ولى در كتاب آنها نيست، جمع‌آورى كرده است.» با توجه به مطالب ياد شده معلوم شد كه نيامدن تفصيلى احاديث مهدى در صحيحين دليل بر عدم حجيت و تضعيف آن‌ها نمى‌باشد.
مطلب دوم- يكى از دلايل افرادى كه در احاديث مربوط به مهدى (عج) ترديد كرده‌اند اين است كه اعتقاد به مهدى از اهل بيت كه در آخرالزمان ظهور مى‌كند، جزو اعتقادات اهل سنت نيست و در هيچ كتاب‌