ايشان در آخرالزمان در كتب خود آورده‌اند و اين روايات همان‌طور كه ديدى از نقد در امان نيستند جز تعداد كمى از آن‌ها. «١» با توجه به اين كه مسأله مهدويت از امور غيبى است و براى علم به آن راهى جز نقل نيست، ترديد ابن خلدون در اين مسأله با اعتراف به وجود تعداد كمى- حتى يك- روايت صحيح در اين مورد، بى‌جا مى‌باشد. «٢» ٣- ابو الاعلى مودودى نيز از جمله كسانى است كه روايات مربوط به مهدى را ضعيف دانسته و آن‌ها را مطابق موازين امام بخارى ندانسته و حجّت نمى‌شمرد. «٣» ٤- رشيد رضا نيز با اعتماد بر كلام ابن خلدون، احاديث وارده در شأن مهدى را ضعيف شمرده، همه آن‌ها را جعل شيعه مى‌داند «٤» و حال آن كه هر دو دليل او باطل است. اولًا همه عالمان اهل سنت و از جمله ابن خلدون حداقل به صحت بعضى از روايات مربوط به مهدى گواهى داده‌اند و ثانياً كتب روايى معتبر اهل سنت از صدر اسلام تاكنون اين روايات را با اسناد معتبر و از غير طريق شيعه نقل كرده‌اند.
٥- فريد وجدى صاحب دايرةالمعارف قرن بيستم نيز احاديث وارده در شأن مهدى را جعلى مى‌داند. «٥» عبدالمحسن عباد در ردّ او گويد:
وقتى فريد وجدى احاديث وارده در شأن دجّال را با همه كثرت آن‌ها و