موسى بود «١» تا اين‌كه دوران باردارى‌اش سپرى شد و آن حضرت به دنيا آمد.
حضرت مهدى (عج) در شرايطى پا به عرصه گيتى گذارد كه خبر ولادت و غيبتش توسط پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت آن حضرت بارها به مردم داده شده و جامعه اسلامى به‌ويژه شيعيان به او معتقد گشته بودند.
در همان‌عصرى كه امام‌هادى و امام‌حسن‌عسكرى عليه السلام از غيبت فرزندشان حضرت مهدى (عج) سخن مى‌گفتند، صاحبان كتب صحاح، بخارى، مسلم، ابوداود، ترمذى و ابن ماجه «٢» مى‌زيستند و روايات نبوى مربوط به حضرت مهدى (عج) را در كتاب‌هاى خود ثبت مى‌كردند. از اين رو، براى خليفه عباسى فرصت بسيار مغتنمى بود تا اگر بتواند به مولود امام حسن عليه السلام دست يافته، او را از بين ببرد.
اين شرايط اقتضا مى‌كرد ولادت امام مهدى (عج) پوشيده بماند. ازاين‌رو، امام حسن عليه السلام كودك خود را فقط به شيعيان خاصّش نشان داد تا آنان امام پس از او را بشناسند؛ زيرا هرچند كه او از طرفى بايد براى حفاظت از جان حضرت مهدى (عج) تلاش نمايد و تمام اصول پنهان‌كارى را مراعات كند، اما از طرف ديگر وظيفه دارد وجود آخرين حجت الهى را براى مردم و نسل‌هاى بعد به ويژه شيعيانش ثابت كند. بدين جهت كودك خود را به شيعيان مورد اعتمادش نشان مى‌داد تا بدانند مهدى موعود (عج) پا به عرصه گيتى نهاده است و ديگر در انتظار تولدش نباشند و به آنان سفارش مى‌كرد اين قضيه را فاش نسازند.
احمد بن حسن مى‌گويد: بعد از تولد خلف صالح (عج)، امام حسن‌