شناخت حضرت مهدى (عج) - علی نوری، علیرضا؛ حیدری، احمد - الصفحة ٧١
اشاره كردهاست:
كجاست صوفى دجّال فعل ملحد شكل بگو بسوز كه «مهدىّ» دين پناه رسيد «١» و در مورد ديگر اين چنين سروده است:
مژده اى دل! كه مسيحا نفسى مىآيد كه ز انفاس خوشش بوى كسى مىآيد از غم هجر مكن ناله و فرياد كه دوش زدهام فالى و فريادرسى مىآيد ز آتش وادى ايمن نه منم خرّم و بس موسى اين جا به اميد قبسى مىآيد هيچ كس نيست كه در كوى تو اشكارى نيست هر كس آن جا به طريق هوسى مىآيد كس ندانست كه منزلگه مقصودكجاست اين قدر هست كه بانگ جرسى مىآيد جرعهاى ده كه به ميخانه ارباب كَرَم هر حريفى، ز پى ملتمسى مىآيد خبر بلبل اين باغ مپرسيد كه من نالهاى مىشنوم كز قفسى مىآيد «٢» تأمل در نمونههاى ياد شده، اين نتيجه را اثبات مىكند كه امامت حضرت مهدى (عج) در كنار توحيد و نبوت و همانند آنها، از سابقه و قطعيت برخوردار بوده و به همان خاطر به صورت يك عقيده عام و فراگير در آمده است؛ بهگونهاى كه شيعه و اهل سنت هر دو درباره آن سخن گفته، از آن دفاع نمودهاند و اين خود گوياى آن است كه امامت حضرت مهدى (عج)، توسط پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در متن دين اسلام و در جدول عقايد و معارف اسلامى قرار گرفته است، بلكه به خاطر تأكيدهاى فراوان حضرتش در مقايسه با ديگر مسائل اعتقادى اسلام، بعد از توحيد و نبوت از جايگاه ويژهاى برخوردار است.