امامت حضرت مهدى در منابع شيعى‌ براساس قرآن و سنت، پس از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله، اهل بيت او مرجع رسمى امّت شدند و به اعتراف دوست و دشمن، برترين افراد جامعه از نظر كمالات بودند و هر كدام در عصر خود همچون ستاره‌اى فروزان در شب تاريك مى‌درخشيدند. آنان هر چند از رهبرى سياسى جامعه كنار گذاشته شدند، اما همان عبادت، مناجات، سيره و روش زاهدانه‌شان، ياد و سيره پيامبر صلى الله عليه و آله را در فرهنگ جامعه زنده نگه مى‌داشت و گفتار و كردارشان نقش مؤثر و عميقى در هدايت انديشه و افكار جامعه داشت؛ از اين رو، انسان مى‌تواند با اطمينان كامل، انديشه خود را براساس گفته‌هاى آنان شكل دهد.
شيعه اين افتخار را دارد كه هميشه باورهاى دينى و فرهنگ خود را از اهل بيت عليهم السلام اقتباس نموده، در پرتو نور هدايت آنان قدم برمى‌دارد.
بر پژوهشگران حق جو، لازم است كه درباره امامت حضرت مهدى (عج) به عنوان يك مسأله اعتقادى، به اهل بيت عليهم السلام مراجعه كرده و از سخنانشان در اين زمينه بهره گيرند.
روايات اهل بيت عليهم السلام در مورد امامت حضرت مهدى (عج) چند قسم است؛ بخشى بيانگر تفسير و تأويل آياتى است كه در مورد آن حضرت نازل‌شده، بخشى به نقل سخنان پيامبر صلى الله عليه و آله در مورد حضرت مهدى (عج) مربوط مى‌شود، پاره‌اى ديگر سخنان خود آن بزرگواران در اين زمينه است؛ گرچه آنان تمام علم و دانش خود را از پيامبر صلى الله عليه و آله به ارث برده‌اند.