دوران غيبت و سرگردانى دارد كه در آن دوران امت‌هايى گمراه مى‌شوند. «١» امام‌على عليه السلام در يكى‌از خطبه‌هاى نهج‌البلاغه، ضمن اشاره‌به پيش‌آمدهاى آينده‌مى‌فرمايد:
اى مردم! وقت است كه هر وعده نهاده درآيد و آنچه را نمى‌شناسيد (از پرده) برآيد. هر كه از ما (اهل بيت) بدان رسد، با چراغى روشن در آن راه رود و بر جاى پاى صالحان گام نهد تا بند (از گردن‌ها) بگشايد و از بندگى آزاد نمايد. جمع (گمراهان) را پراكنده گرداند و پريشانى (مؤمنان) را به جمعيت كشاند و نهان از مردمان (كار راند). پى‌شناس به نشان او راه نبرد هر چند پياپى نِگَرد «٢» اين خطبه به وضوح دلالت دارد كه فردى از اهل بيت از پس پرده غيبت به هدايت و دستگيرى مؤمنان همت دارد و با توجه به ادلّه و قراين ديگر معلوم مى‌شود منظور امام، مهدى موعود (عج) مى‌باشد. ابن ابى الحديد در شرح اين خطبه متوجه اين مطلب شده و در پى توجيه آن مطابق عقايد خودش برمى‌آيد. او مى‌نويسد:
اين كلام [فى سترة عن الناس‌] دلالت دارد كه اين شخص مورد اشاره پنهان و مخفى‌از مردم است و اين كلام به درد اماميه نمى‌خورد گر چه آنان آن را تصريحى بر اعتقاد خود گمان كرده‌اند؛ زيرا جايز است كه اين امام را خداوند در آخرالزمان خلق كند و مدتى از مردم مخفى باشد و مأموران‌