عمر از اميرالمؤمنين عليه السلام درباره مهدى و نام او سؤال كرد. امام عليه السلام در پاسخ فرمود: امّا اسمش را نمى‌گويم؛ زيرا حبيب و دوستم (محمد صلى الله عليه و آله) با من پيمان بسته كه اسمش را نياورم تا وقتى كه خداوند او را برانگيزد و آن (احتمالًا زمان برانگيخته شدنش) از چيزهايى است كه خداوند علم آن را نزد پيامبرش به وديعه سپرده است. «١» ابو بصير از امام صادق عليه السلام و آن حضرت از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل كرده كه فرمود:
مهدى از فرزندان من است، نامش نام من و كنيه‌اش كنيه من است، از نظر اخلاق و خلقت شبيه‌ترين مردم به من است، براى او غيبت و سرگردانى‌اى «٢» خواهد بود تا اين كه مردم در آيين‌شان دچار گمراهى شوند. در آن زمان مهدى مانند ستاره فروزان به مردم رو مى‌نمايد و زمين را از عدل و داد پر مى‌كند؛ آن طور كه از ظلم و ستم پر شده است. «٣» اصبغ بن نباته مى‌گويد: روزى نزد امير مؤمنان على عليه السلام آمدم، ديدم در حال فكر كردن است و بر روى زمين خط مى‌كشد. گفتم: اى امير مؤمنان! آيا (تفكر و اندوهت) به‌خاطر رغبت و اشتياق به زمين است (كه مالك آن شوى و فرمانت نافذ باشد؟) او فرمود:
نه، سوگند به خدا، هرگز حتى براى يك لحظه به زمين و دنيا رغبت و ميلى‌