ضرر اين دوستان ناآگاه به مراتب بيشتر از آن دشمنان مغرض و كينه‌توز است؛ از اين رو، مى‌بينيم كه معصومان «صلوات‌الله عليهم اجمعين» با غلوّ به شدت مبارزه كرده‌اند و از جمله امام زمان (عج) نسبت به اين پديده موضع‌گيرى شديدى دارد.
در دوره غيبت صغرى بين شيعيان اختلاف افتاد و گروهى قائل شدند كه خداوندِ بزرگ آفريدن و روزى دادن را به امامان واگذار و تفويض كرده است و اين امامانند كه مخلوقات را مى‌آفرينند و روزى مى‌دهند. در مقابل گروهى ديگر گفتند: تفويض بر خداى تعالى محال است و غير خدا، قدرت بر خلقت ندارد. نزاع و اختلاف اين دو گروه شديد شد و در نهايت بنا گذاشتند از محضر نايب امام زمان (عج)، محمد بن عثمان بيان حق را بخواهند. مطلب خود را به محضر ايشان نوشتند و توقي شناخت حضرت مهدى (عج) ١٥٤ علائم ظهور ص : ١٥٣ ع و جواب امام به‌شرح زير به دست آنان رسيد:
«انَّ اللَّهَ تَعالى‌ هُوَ الَّذى‌ خَلَقَ الْاجْسامَ وَ قَسَّمَ الْارْزاقَ لِانَّهُ لَيْسَ بِجِسْمٍ وَ لا حالٍّ فى‌ جِسْمٍ لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَىْ‌ءٌ وَ هُوَ السَّميعُ الْبَصيرُ وَ امَّا الْائِمَّةُ عَلَيْهِمُ السَّلامُ فَانَّهُمْ يَسْأَلُونَ اللَّهَ تَعالى‌ فَيَخْلُقُ وَ يَسْأَلُونَهُ فَيَرْزُقُ ايجاباً لِمَسْأَلَتِهِمْ وَ اعْظاماً لِحَقِّهِمْ» «١» همانا خداى تعالى كه خالق اجسام و تقسيم‌كننده روزى‌ها است، نه جسم مى‌باشد و نه در جسم حلول كرده است. مانندى براى او نيست و او شنواى بينا است؛ اما امامان عليهم السلام؛ آنان از خداوند (خلقتى را) طلب مى‌كنند و خداوند به اجابت طلب آنان مى‌آفريند و آنان از خداوند براى كسى طلب‌