در اين كلام، امام عليه السلام وادى طوى و كوه طور و محلّ ميقات موسى با خدا را با نماز مقايسه مى‌كند و آن را مقدس‌تر از نماز نمى‌شمرد؛ زيرا وادى مقدس، محل ملاقات و مكالمه موسى با محبوب مطلق بود، ميقات نماز نيز محل ملاقات و مكالمه مؤمن با خداست و همچنان كه موسى نبايد با پاپوش و پاى بند ظاهر بر طور قدم بگذارد و نبايد هيچ تعلق خاطر ديگرى داشته باشد و بايد همه تعلقات خود را به كنار نهاده و آن گاه به وادى مقدس قدم گذارد، مؤمن نيز بايد هنگام نماز، همه تعلقات دنيوى را به كنار نهاده، با قلبى فارغ از تعلقات به محضر خدا رو كند. كوه طور و وادى طوى گرچه مقدس و طاهراند، ولى پاك‌تر و مقدس‌تر از نماز (ميقات مؤمن با خدا) نيستند.
ردّ بر اهل غلوّ بعضى از انسان‌ها متأسفانه اهل تعادل نيستند و از جاده عدالت و طريق وسطى منحرف شده، به چپ يا راست مى‌گرايند و افراط يا تفريط مى‌كنند. نمونه افراط و تفريط انسان‌ها را در برابر اولياى خدا مى‌توانيم مشاهده كنيم. پيامبران و امامان عليهم السلام با اين دو گروه مواجه بودند. وقتى پيامبر يا ولىّ خدا به اوج فضايل و كمالات مى‌رسد، دشمنان كه نسبت به آنان جانب تفريط را گرفته‌اند و بغض و كينه دارند، با مشاهده آن كمالات و اخلاق متعالى، به جاى متنبّه شدن و گرايش يافتن، بر عناد و لجاج خود مى‌افزايند و بغض و كينه را بروز مى‌دهند و اولياى خدا را ساحر، شيّاد و جادوگر معرفى مى‌كنند. در مقابل اين دشمنان، دوستان افراطى نيز پيامبران و امامان را از ساحت بندگى بالا برده، به مقام ربوبيت مى‌رسانند و محبت افراطى آنان را گمراه مى‌كند.