در هر حال، با توجه به اعتقاد مشهور بر ممنوع بودن نماز در اين دو وقت، يكى از شيعيان از محضر امام عليه السلام در مورد نماز خواندن در اين دو وقت پرسيد و امام در جواب نوشت:
«امَّا ما سَأَلْتَ عَنْهُ مِنَ الصَّلاةِ عِنْدَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ عِنْدَ غُرُوبِها فَلَئِنْ كانَ كَما يَقُولُونَ: انَّ الشَّمْسَ تَطْلُعُ بَيْنَ قَرْنَىِ الشَّيْطانِ وَ تَغْرُبُ بَيْنَ قَرْنَىِ الشَّيْطانِ، فَما ارْغَمَ انْفَ الشَّيْطانِ شَىْ‌ءٌ افْضَلُ مِنَ الصَّلاةِ فَصَلِّها وَ ارْغِمِ الشَّيْطانَ انْفَهُ» «١» و اما سؤال از نماز هنگام طلوع و غروب خورشيد، پس اگر چنان باشد كه مى‌گويند: «خورشيد از بين دو شاخ شيطان طلوع مى‌كند و در بين دو شاخ شيطان غروب مى‌كند»، (ولى) هيچ چيز بهتر از نماز، بينى شيطان را به خاك نمى‌مالد (و او را خوار و ذليل نمى‌كند) پس در آن زمان‌ها هم نماز بگزار و بينى شيطان را به خاك بمال.
جمله آخر روايت حكايت از اهميت و اثر فوق‌العاده نماز دارد. نماز، برترين عبادت و بهترين وسيله نشان دادن خضوع و خشوع در محضر خدا و به خاك ماليدن بينى شيطان نفس و شيطان جن است. انسان نمازگزار با اظهار عبوديت، بندگى، ضعف و ناتوانى خويش و با اقرار به ربوبيت، قدرت، رحمت و هدايت پروردگار و نفى آلهه‌هاى ديگر، عاجزانه دست نياز به سوى خداى بى‌نياز دراز مى‌كند و با تعظيم و پيشانى ساييدن بر خاك درگاه او، جبروت نفس را مى‌شكند و آن را به تسليم در برابر اراده الهى وامى‌دارد و بدين وسيله شيطان را كه به گمراه‌