در صد و قطعى است و هيچ كس- حتى خدا و پيامبر- در آن اموال حقى ندارد و حال آن كه آنان به كمك قواى جسمى و عقل خدادادى از سفره گسترده طبيعت خداوندى استفاده كرده، قسمتى از مواهب طبيعت را به خود اختصاص داده‌اند و خداوند متعال نيز به فضل و كرم خود اين اختصاص دادن را امضا كرده و مالكيت آنان را با شرايطى تأييد كرده است كه از جمله آن شرايط، پرداخت حقوق واجب و مستحب مالى مانند خمس است. خداوند پيامبرش را مأمور كرده اين حقوق واجب و مستحب را از آنان تحويل بگيرد و بدين وسيله روح و روان آنان را تزكيه كند:
«خُذْ مِنْ امْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكّيهِمْ بِها» «١» از اموال آنان صدقه‌اى بگير تا به وسيله آن پاك و پاكيزه‌شان سازى.
امام زمان (عج) به يكى از شيعيان مى‌نويسد:
«امَّا امْوالُكُمْ فَلا نَقْبَلُها الَّا لِتُطَهِّرُوا فَمَنْ شاءَ فَلْيَصِلْ وَ مَنْ شاءَ فَلْيَقْطَعْ فَما اتانَا اللَّهُ خَيْرٌ مِمَّا اتاكُمْ» «٢» ما اموالتان (خمس، زكات، هدايا و نذورات شما) را قبول نمى‌كنيم جز براى اين كه شما پاكيزه شويد (پس شما به خاطر اداى حقوق واجب و مستحب مالى بر ما منت نداريد، بلكه ما هستيم كه بر شما منت داريم كه با پذيرفتن اين اموال نفوس شما را تزكيه مى‌كنيم) بنابراين هر كس مى‌خواهد، بدهد و هر كس نمى‌خواهد، ندهد و قطع كند و (بدانيد) آنچه خدا به ما داده است (نعمت ولايت و تقرّب خاص به درگاه خدا) از آنچه به شما داده است (از اموال و مواهب دنيا)، برتر است.