دوران دولت حضرت مهدى (عج) به تعبير قرآن، دوران حكومت «بندگان صالح» «١» است، يعنى آنان كه صالحند وارث زمين مى‌شوند. آيا انتظار اين دوران، بدون به وجود آمدن بندگان صالح و شايسته، درست است يا انتظارى است كاذب؟! پس بايد نخست در زمره بندگان صالح درآييم، آن‌گاه طالب نويدى كه به آنان داده‌اند، باشيم. پس امتى كه در انتظار ظهور مصلح به سر مى‌برد، بايد خود صالح باشد.
به بيان ديگر، چگونگى انتظار همواره متناسب با هدفى است كه در انتظار وقوع آن هستيم:
- انتظار آمدن يك مسافر عادى از سفر؛ - انتظار بازگشت يك دوست بسيار عزيز؛ - انتظار فرا رسيدن فصل چيدن ميوه از درخت و برداشت محصول؛ - ارتشى كه هر لحظه در انتظار آمدن فرمانده و فرمان او براى جهاد آزادى‌بخش به‌سر مى‌برند و هر يك از اين انتظارها آميخته با نوعى آمادگى است. به عنوان مثال، انتظار آمدن يك مسافر عزيز از راه دور به اين است كه خود را براى استقبال از او آماده كنيم و براى پذيرايى از وى وسائل و امكانات لازم را تهيه كرده باشيم.
انتظار يك مصلح جهانى نيز به معناى آماده باش كامل فكرى و عملى براى پيشبرد اهداف اوست. به عبارت ديگر، در دوران انتظار يعنى پيش از ظهور، بايد آن‌گونه باشيم كه اگر امام ظهور نمود از ما انتظار دارد آن‌گونه باشيم.