خداوند متعال فرموده:
«انَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ» «١» خداوند وضع هيچ قومى را تغيير نمى‌دهد تا اين كه آنان خود را تغيير دهند.
خواجه طوسى در اين باره فرموده:
«وُجُودُهُ لُطْفٌ وَ تَصَرُّفُهُ لُطْفٌ اخَرُ وَ عَدَمُهُ مِنَّا» «٢» وجود امام، لطف خداوند است و تصرف او (بودنش در ميان مردم و تدبير امور ايشان) لطف ديگرى است و نبودن آشكار او (در ميان ما) از ناحيه خود ماست.
ب- بيم از كشته شدن‌ هر يك از رهبران الهى اعم از انبيا و جانشينان آن‌ها همواره از سوى دشمنان كينه‌توز مورد تهديد قرار مى‌گرفتند كه به صورت‌هاى آزار، شكنجه، به زندان افكندن، تبعيد كردن و كشتن، عملى مى‌شد. نياكان حضرت مهدى (عج) هر كدام به نحوى متحمل اين آزارها شده بودند. با توجه به اين مطلب، براى آن حضرت سه راه بيشتر وجود ندارد:
١- حضور در ميان مردم و صبر كردن تا هنگامى كه شرايط قيام فراهم شود؛ كه در اين صورت كشته شدن حضرت مانند اجداد بزرگوارش به دست دشمنان بسيار محتمل خواهد بود.
٢- ظهور و قيام قبل از فراهم شدن شرايط و آمادگى‌هاى لازم؛ كه در