برگزيند. بدين سان، هيتلر در سال ١٩٣٣، از راه قانونى و با توسل به نهادهاى دموكراتيك، به صدارت عظماى آلمان رسيد. «١» هيتلر و پيروانش، از همان آغاز نيل به قدرت، در صدد اجراى نقشه‌هاى استبدادى در داخل و توسعه‌طلبى در خارج برآمدند. از آنجا كه مهمترين اقدامات توسعه طلبانه هيتلر در عرصه داخل و خارج، زمينه‌ساز جنگ جهانى دوم محسوب مى‌شود، به تفصيل، آنها را مورد تجزيه و تحليل قرار مى‌دهيم.
خروج از كنفرانس خلع سلاح و جامعه ملل‌ از نخستين اقدامات هيتلر، دستور به نمايندگان آلمان در كنفرانس خلع سلاح ژنو وابسته به جامعه ملل، مبنى بر تقاضاى حقوق مساوى با ساير كشورها در زمينه تسليحات و مذاكرات با اروپاييان، بويژه نمايندگان دولت فرانسه بود. در پى مخالفت فرانسه با درخواست آلمان و به بن بست رسيدن مذاكرات، نمايندگان آلمان به دستور هيتلر از كنفرانس خلع سلاح ژنو خارج شده و در پى آن نماينده آلمان در جامعه ملل نيز به برلن فرا خوانده شد. علت اساسى خروج آلمان از كنفرانس خلع سلاح و جامعه ملل، زمينه‌سازى نقض معاهده صلح ورساى بود؛ زيرا ٢٦ ماده نخست ميثاق جامعه ملل را مواد ورساى تشكيل مى‌داد و پذيرش جامعه ملل و عضويت در آن، به طور طبيعى، به منزله قبول موارد معاهده صلح ورساى بود. از اين رو، اولين گام براى تحقق وعده‌هاى انتخاباتى حزب نازى و به مرحله اجرا درآوردن مفاد كتاب «نبرد من هيتلر» خروج از جامعه ملل بود. هيتلر براى مشروعيت بخشيدن به اين اقدام، آن را به رفراندوم عمومى گذاشت كه با ٩٥% رأى مثبت به تصويب ملّت آلمان رسيد. «٢» پيمان ده ساله عدم تجاوز با لهستان‌ مقاصدى كه آلمان فرا روى خود قرار داده بود، مستلزم برخى از ملاحظات و