اين ايده، «يوناوم- ٢» تشكيل گرديد تا بر آتش بس ميان حكومت آنگولا و يونيتا نظارت كند. اعضاى اين نيرو كه تا انجام انتخابات آزاد و سراسرى به وظايف خود عمل مى‌كردند، متشكل از ٣٥٠ ناظر نظامى، ٩٠ پليس ناظر، ١٤ عضو واحد پزشكى و حدود ٨٠ كارمند عادى از دبيرخانه سازمان ملل بود.
پس از خروج نيروهاى كوبايى از آنگولا- كه دولت آفريقاى جنوبى به بهانه آن از به رسميت شناختن طرح استقلال ناميبيا امتناع مى‌ورزيد- زمينه تحقق مصوبات شوراى امنيت و مجمع عمومى براى استقلال ناميبيا فراهم شد. طرح استقلال ناميبيا در سال ١٩٧٨ طى قطعنامه ٤٣٥ به تصويب سازمان ملل رسيد، امّا اجراى آن با تأخيرى يازده ساله، در سال ١٩٨٩ امكان پذير شد. شوراى امنيت در شانزدهم ژانويه ١٩٨٩ طى قطعنامه ٦٢٩، تاريخ پيشنهادى براى اجراى قطعنامه شماره ٤٣٥، يعنى اوّل آوريل ١٩٨٩ را تصويب كرد و از دبير كل خواستار تعيين تاريخ برقرارى آتش بس رسمى ميان «سواپو» (سازمان مردم آفريقاى جنوب غربى (ناميبيا)، به رهبرى سام نجوما كه مجمع عمومى در ١٩٧٦ آن را تنها نماينده معتبر مردم ناميبيا به رسميت شناخته بود) و آفريقاى جنوبى گرديد. بعلاوه، اين شورا از آفريقاى جنوبى خواست كه هر چه سريعتر نيروى پليس موجود در ناميبيا را به منظور نيل به يك توازن منطقى ميان اين نيرو و گروه سازمان كاهش دهد. همچنين از دبير كل خواسته شد تا ترتيبات لازم را براى مأموريت «يونتاگ» يعنى تضمين استقلال ناميبيا از طريق برگزارى انتخابات آزاد و عادلانه تحت نظارت سازمان ملل متحد انجام دهد.
نيروهاى يونتاگ در اواسط ماه مه سال ١٩٨٩ با تجهيزات لازم در سراسر سرزمين ناميبيا مستقر شدند وظيفه اساسى اين نيرو، ايجاد شرايط لازم براى برگزارى انتخابات آزاد و عادلانه در سرزمين استعمارزده‌اى بود كه هيچ گونه تجربه قبلى در مورد انتخابات نداشت. انتخابات از هفتم تا يازدهم نوامبر ١٩٨٩ براى تعيين سرنوشت مردم ناميبيا برگزار شد كه سام نجوما و حزب او، برنده انتخابات بودند. بدين ترتيب، با فعاليت نيروى يونتاگ، استقلال ناميبيا محقق شد. «١»