اجازه داد به دولت كنگو (به رهبرى پاتريس لومومبا) تا آنجا كه نياز دارد كمك نظامى كند. عمليات كنگو، موضوع بحث انگيزى در سازمان ملل گرديد و دبير كل وقت (داگ هامو شولد) در اين جريان در سقوط هواپيما كشته شد. هم شوراى امنيت و هم مجمع عمومى در اين بحران مداخله كردند. سرانجام، قطعنامه‌هاى شوراى امنيت كه به طور كلى وظايف زير را براى اين نيروها برشمرد، به قضيه كنگو خاتمه داد.
١- كمك به حكومت مركزى در حفظ نظم و قانون‌ ٢- جلوگيرى از تعارضات فرقه‌اى و جنگ داخلى‌ ٣- حفظ تماميت ارضى كنگو ٤- جلوگيرى از مداخله خارجى‌ ٥- حفظ حقوق فردى. «١» دومين نيروى اضطرارى سازمان ملل متحد (يونيف ٢- ق UNEF): اين نيرو در اكتبر ١٩٧٣ تا ژوئيه ١٩٧٩ در شبه جزيره سينا مستقر بود. در اين جنگ كه جنگ چهارم اعراب و اسرائيل يا جنگ رمضان بود، پس از شكست مصر و قبول مصالحه توسط انور سادات، نيروى سازمان ملل متحد، با تصويب شوراى امنيت، براى نظارت بر آتش بس، تشكيل شد و به مرزهاى مصر و فلسطين اشغالى (اسرائيل) در شبه جزيره سينا اعزام شدند. پس از قرارداد «كمپ ديويد»، ضرورت وجود اين نيرو از بين رفت و مأموريت آن پايان يافت. «٢» گروه ناظر سازمان ملل متحد در لبنان (يونوگيل UNOGIL): در سال ١٩٥٨، هيأت نظارت سازمان ملل متحد در يمن (يونيوم UNYOM) در سالهاى ١٩٦٣- ١٩٦٤، و مأموريت هيأت نظارت سازمان ملل متحد در هند- پاكستان (يونيپوم UNIPOM) در سالهاى ١٩٦٥- ١٩٦٦، از جمله نيروهاى پاسدار صلحى بودند كه تحت نظارت سازمان ملل، به وظيفه تحقيق، نظارت بر آتش‌بس و ... پرداختند. «٣»