بين‌المللى، سازمان ملل متحد را، بيش از همه، به سوى عمليات از نوع دوم سوق داد.
«حفظ صلح» در حقيقت نوعى عمل اجرايى است و زاييده نياز سازمان ملل متحد به يك ابزار مناسب و قابل قبول جامعه بين الملل، براى كنترل منازعات بين‌المللى است.
«حفظ صلح» هرگز بطور رسمى در منشور ملل متحد مطرح نشد، و آنچه درباره مبنا و پايگاه اصولى و حقوقى آن بيان مى‌شود، مبتنى بر تعابيرى است كه از اصول منشور ملل متحد براى حل و فصل اختلافات بين‌المللى مستفاد مى‌گردد.
«حفظ صلح»، از نظر پيدايش، موجوديت خود را از سال ١٩٤٦ در قضاياى بالكان و اندونزى به عنوان يك پديده ساده كنترل و نظارت بر منازعات آغاز كرد و در سال ١٩٥٦ با تشكيل نيروهاى اضطرارى سازمان ملل، مفهوم آن وارد عملكرد سازمان شد.» تا كنون موارد متعدد و بسيارى- بويژه در اواخر دهه ١٩٨٠ و اوايل دهه ١٩٩٠- تحت پوشش كلى عمليات حفظ صلح از تاريخ و اصول روابط بين الملل ١٨٠ عملكرد نيروهاى حافظ صلح از بدو تشكيل تا به حال ص : ١٧٦ جانب سازمان ملل انجام گرفته است.
عملياتى كه براى سيستم امنيت دسته جمعى انجام گرفت و شامل «جنگ كره» و «جنگ ائتلاف بين‌الملل عليه عراق» بود، در فصل چهارم، تحت عنوان «دورانهاى جنگ سرد و تنش زدايى در روابط بين‌الملل» و فصل پنجم، تحت عنوان «تحولات اخير در روابط بين‌الملل» مورد بررسى تفصيلى قرار گرفت. در اينجا تنها به عملكرد سازمان ملل متحد تحت پوشش عمليات حفظ صلح اكتفا مى‌كنيم. نيروهايى كه در اين گونه عمليات به كار گرفته مى‌شوند، به «نيروهاى پاسدار صلح» معروف هستند.
مأموريت نيروهاى حافظ صلح‌ ١- حقيقت يابى و تدوين گزارش‌ ٢- نظارت بر آتش بس‌ ٣- مباشرت و سرپرستى در امور مربوط به صلح‌ ٤- جداسازى نيروها