جهاد در قرآن - فرازی حیدری - الصفحة ٩٧
دشمن نيز همين خاصيت را دارد. «١» پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله براى تقويت اتحاد روحى بين رزمندگان، خواستار اتحاد ظاهرى آنان نيز بود و آنان را از تفرقه برحذرميداشت: در يكى از سفرها، آن حضرت در بين راه منزل كرد. مسلمانان در درّهها و شكاف كوهها پراكنده شدند. پيامبر فرمود: «انَّما ذلِكُمْ مِنَالشِّيْطانِ» اين تفرقه و پراكندگى شما از شيطان است. «٢» امدادهاى غيبى در جنگ امداد به معناى يارى رسانى است و معناى اين تركيب، يارى رساندن پنهانى است كه از سوى خدا صورت مىگيرد و يكى از عوامل مهم در پيروزى مسلمانان محسوب مىگردد.
در آياتى از قرآن مجيد، نمونههايى از امدادهاى غيبى الهى كه در طول تاريخ، به ويژه تاريخ صدر اسلام متوجه مجاهدان شده، بيان گرديده است.
امدادهاى الهى در شكلهاى گوناگون براى مجاهدان محقق شده و مىشود كه مهمترين آنها عبارتند از:
١- ايجاد ترس در دل دشمن: كسانى كه با صحنه و ميدان نبرد آشنايى داشته باشند، مىدانند كه برخوردارى جنگجويان از روحيهاى جسور و بىباك، يكى از مهمترين عوامل پيروزى است. خداوند به منظور يارى رساندن به مؤمنان، خود عامل تهوّر و بىباكى را از دست دشمنان گرفته، به جاى آن ترس و رعب از قدرت مسلمانان را در دل آنان مىافكند؛ آن طور كه در جنگهاى گوناگون صدر اسلام چنين بود. خداوند در آيات مربوط به اولين جنگ اسلام و كفر يعنى جنگ بدر مىفرمايد:
«سَالْقى فى قُلُوبِ الَّذينَ كَفَرُوا الرُّعْبَ ...» «٣»