جهاد در قرآن - فرازی حیدری - الصفحة ٦٨
روانى و ناموسى جامعه را به خطر مىاندازند و زمينه انحراف ديگران را مهيّا مىنمايند برخورد قهرآميز مناسب داشت و در صورت اصرار، به كمك حكومت اسلامى آنان را تنبيه كرد و زمينههاى فساد را از بين برد و با دشمنان اسلام اعم از مشركان و اهل كتاب كه بغض و كينه مسلمانان را در دل داشته و از هيچ اقدامى عليه مسلمانان فروگذار نمىكنند، ستيز كرد.
ستيز تا كجا؟
تا اينجا معلوم شد كه مسلمانان بايد مبلّغ آزادى، كرامت، ايمان، اخلاق و انسانيّت باشند و با كسانى كه اين ارزشهاى متعالى را نمىپذيرند و سدّ راه تبليغ مىشوند و مانع رسيدن پيام حياتبخش اسلام و پذيرفتن آن توسط تشنگان حقايق مىگردند، مبارزه كنند و بايد اين مبارزه را تا و رفع موانع ادامه دهند. براى تبيين بيشتر اين مطلب نگاهى دوباره به دشمنان ضرورى است. منظور از دشمنان در اين بحث، دشمنان بيرونى است اعم از داخلى و خارجى. مبارزه با بعضى از دشمنان، مبارزه فرهنگى و منفى است كه نمونه بارز آن مبارزه با منافقان است. بايد توطئههاى آنها را افشا كرد؛ آنها را طرد نمود و با هشيار كردن و آگاهى دادن به افراد جامعه منافقان را مأيوس كرد. قتال و جنگ رو در رو و مواجهه با اين گروه معمولًا پيش نمىآيد، چون آنان هيچگاه به طور آشكار و علنى عليه مسلمانان جبهه نمىگيرند.
مجرمان و مفسدان نيز بايد متناسب با جرمشان تنبيه و مجازات گردند و مجازات اعدام سزاوار كسانى است كه امنيت جامعه را به هم زده و در پى فساد جامعه هستند.
از بين دشمنان داخلى، تنها آشوبگران شورشى كه عليه حكومت به مبارزه آشكار شمشير كشيدهاند، بايد تا تسليم شدن كامل آنها، با آنان جنگيد. اما دشمنان خارجى در حقيقت سه گروهند:
١- مسلمانان تجاوزگر: مبارزه با آنان تا تسليم شدن كامل آنها و گردن نهادنشان به حكم دين و پذيرش صلح عادلانه و دادگرانه از طرف ايشان ضرورى است.
٢- مشركان: كسانى كه به خداى يگانه و پيامبران آسمانى اعتقاد نداشته و دهرى يا