جهاد در قرآن - فرازی حیدری - الصفحة ٨٠
سرشار آنان در قبال سختىهاى جهاد است. در قرآن به تفصيل آمده است كه طالوت براى امتحان نيروهايش به منظور تحمل سختىها چنين اعلام داشت:
«... انَّ اللَّهَ مُبْتَليكُمْ بَنَهَرٍ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنّى وَ مَنْ لَمْ يَطْعَمْهُ فَانَّهُ مِنّى الَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهِ» «١» خداوند، شما را به وسيله يك نهرِ آب، آزمايش مىكند؛ آنها (كه به هنگام تشنگى) از آن بنوشند، از من نيستند؛ و آنها كه از آن نخورند، از من هستند؛ مگر كسى كه تنها كف دستى بردارد.
طالوت مطرح مىكند كه شما در مسير جهاد به يك رود برخورد مىكنيد؛ گر چه سختى راه و سنگينى سلاح و گرمى آفتاب شما را سخت تشنه مىكند، ولى بايد مقاومت كنيد. هر كس مقاومت نورزد و از آن بنوشد، تا سيراب شود، نمىتواند به عنوان يك مجاهد مطرح باشد و هر كس طعم آن آب را نچشد، اين مجاهد واقعى و از ياوران من است؛ و اما طايفه سومى كه نمىنوشند، بلكه با برداشتن كفى از آن آب، شدت تشنگى خود را از بين مىبرند، اينها گر چه مجاهد واقعى محسوب نمىشوند، اما مردود هم نيستند. «٢» مجاهدان صدر اسلام نيز به شهادت تاريخ، صبر و تحمل ورزيده در بسيارى از موارد دشوارىهاى نبرد را بر خود هموار مىساختند. يكى از بارزترين اين گونه تحمّلها، در جنگ تبوك بود. زمان حركت به سوى جبهه در اين جنگ، فصل تابستان و شدت گرما بود و مسلمانان امكانات و تجهيزات كافى در اختيار نداشتند و بنا بر روايات، تعداد دشمن بسيار زياد و قدرت و شوكت آنان فراوان بود. راه نيز بسيار طولانى و بيابانهاى وسيع و بدون آب و آبادى نيز زياد بود ... با اين وجود، مؤمنان مجاهد از انصار و مهاجر به فرمان پيامبر صلى الله عليه و آله بسيج شدند و با تحمّل سختترين شرايط به سوى دشمن حركت كردند. به همين سبب خداوند متعال رحمت خود را مشمول آنان گردانيد و درباره ايشان فرمود: