جهاد در قرآن - فرازی حیدری - الصفحة ١١٥
(اى پيامبر!) هرگز گمان مبر كسانى كه در راه خدا كشته شدند، مردگانند! بلكه آنان زندهاند، و نزد پروردگارشان روزى داده مىشوند.
گرچه زنده بودن همه انسانها پس از اين جهان (در عالم برزخ) امرى قطعى است و متنعم بودن همه افراد نيكوكار در آن جهان نيز در محضر حضرت حق جلّ و علا صورت مىگيرد، اما ذكر اين دو ويژگى براى شهيدان نشان مىدهد كه حيات شهيدان و متنعم بودن آنان با ديگر بهشتيان متفاوت است و در مراتبى بس والاتر قرار دارد.
امام خمينى قدس سره در تبيين اين حقيقت مىفرمايد:
اين حيات و اين روزى غير از زندگى در بهشت و روزى در آن است. اين لقاء الله و ضيافت الله مىباشد، آيا اين همان نيست كه براى صاحبان نفس مطمئنه وارد است «فَادْخُلى فى عِبادى وَادْخُلى جَنَّتى» كه فرد بارز آن سيد شهيدان عليه السلام است؟ اگر آن است چه مژدهاى براى شهيدان در راه مرام امام حسين عليه السلام كه همان سبيلالله است، از اين بالاتر كه در جنّتى كه آن بزرگوار شهيد فى سبيلالله وارد مىشود و در ضيافتى كه آن حضرت حاضرند، به اين شهيدان اجازه دخول دهند كه آن غير از ضيافتهاى بهشتى است و آنچه در وهم من و تو و شما نيايد، آن بود. «١» و در تعبيرى حماسى و عرفانى مىفرمايد:
شهدا شمع محفل دوستانند؛ شهدا در قهقهه مستانهشان و در شادى وصولشان «عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونْ» اند و از نفوس مطمئنهاى هستند كه مورد خطاب «فَادْخُلى فى عِبادى وَادْخُلى جَنَّتى» پروردگارند. اين جا صحبت عشق است و عشق و قلم در ترسيمش بر خود مىشكافد. «٢» پاداش شهيد از همان لحظه شهادت آغاز مىشود و لطف و رحمت الهى او را فرامىگيرد. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در حديثى به اين پاداشها اشاره نموده، مىفرمايد: