و با از دست دادن تكيه گاه محكمى چون پروردگار، سقوط و انحطاط براى او حتمى و اجتناب‌ناپذير شود.
واقعه جنگ حنين شاهدى بر اين مدعاست؛ مسلمانان با ديدن لشكريان زياد خود، دچار غرور شدند و پيروزى نهايى را از آن خود ديدند. قرآن مجيد در اين باره مى‌فرمايد:
«لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللّهُ فِي مَوَاطِنَ كَثِيرَةٍوَيَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَضَاقَتْ عَلَيْكُمْ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُم مُدْبِرِينَ» «١» خداوند شما را در جاهاى متعدد از جمله روز (جنگ) حنين يارى كرد؛ در آن هنگام كه فزونى افرادتان شما را مغرور ساخت، ولى (اين فزونى جمعيت) هيچ به كارتان نيامد و زمين با همه وسعتش بر شما تنگ شد؛ سپس پشت (به دشمن) كرده فرار نموديد! پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله پس از پيروزى‌هاى جنگ بدر، فتح مكه و ... سر بر سجده شكر مى‌ساييد و با اين عمل خويش، علاوه بر شكر به درگاه الهى، در عمل نيز به رزمندگان اسلام مى‌آموخت كه از عجب و غرور بپرهيزند و پيروزى‌ها را از ناحيه خداوند بدانند.