امر را ضعف ايمان مى‌داند كه بدان دچار گشته‌اند «١» وگرنه روز به روز بر جمعيت ظاهرى لشكر اسلام افزوده مى‌شد و با به دست آوردن غنايم، داراى تسليحات بيشترى مى‌شدند.
همراه بودن دو عنصر صبر و پيروزى يكى از سنتهاى الهى است كه در مورد اقوام گذشته نيز جارى بوده است؛ به طورى كه پيروزى قوم بنى‌اسرائيل بر فرعونيان به خاطر صبر و استقامت آنان بوده است:
«وَ تَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ الْحُسْنى‌ عَلى بَنى‌اسْرائيلَ بِما صَبَرُوا» «٢» و وعده نيك پروردگارت بر بنى اسرائيل، به خاطر صبر و استقامتى كه به خرج دادند، تحقّق يافت.
و اين سنّت دائمى است كه قرآن از زبان مؤمنان لشكر طالوت نقل مى‌كند:
«قالَ الَّذينَ يَظُنُّونَ انَّهُمْ مُلاقُوا اللَّهِ كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَليلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثيرَةً بِاذْنِ اللَّهِ وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرينَ» «٣» آنها كه مى‌دانستند خدا را ملاقات خواهند كرد (و به روز رستاخيز ايمان داشتند) گفتند: «چه بسيار گروههاى كوچكى كه به فرمان خدا، بر گروههاى عظيمى پيروز شدند» و خداوند با صابران است.
٣- ياد خدا: ذكر و ياد خدا دستور ديگرى است كه قرآن مجيد به مؤمنان مجاهد در ميدان جنگ توصيه نموده است تا جهت رستگارى خود ذكر خدا را همواره بر دل و زبان بگذرانند:
«... وَاذْكُرُوا اللَّهَ كَثيرًا لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ» «٤»