آيه ياد شده در شأن قائم ما نازل گرديده است. چون ايشان ظهور كند اسلام را بر يهوديان، مسيحيان، ستاره‌پرستان، بى‌دينان، مرتدان و كافران در شرق و غرب جهان عرضه مى‌نمايد. هر كس از روى تمايل و داوطلبانه اسلام را بپذيرد، او را به نماز، زكات و انجام دستوراتى كه بر هر فرد مسلمان لازم است، مكلّف مى‌سازد و هر كس تن به پذيرش آيين اسلام ندهد، گردنش را مى‌زند؛ به طورى كه در سراسر جهان جز موحد و يكتاپرست كسى باقى نمى‌ماند. «١» البته طبيعى است كه معرّفى كامل اسلام و تبيين آن براى اهل كتاب در سراسر دنيا مدتى به طول مى‌انجامد، در اين مدت اهل كتابى كه در حوزه حكومت امام عليه السلام زندگى مى‌كنند، به ديانت خود عمل كرده و جزيه مى‌دهند و ظاهراً رواياتى كه دلالت بر وجود اهل كتاب در آن زمان دارد، ناظر به ابتداى حكومت امام عليه السلام است.
بعضى از بزرگان از آيات ٥٥ آل عمران و ١٤ و ٦٤ مائده برداشت كرده‌اند كه دين يهود و نصارا تا قيامت دوام دارد؛ از اين رو، بين روايات دسته اول و روايات اخير (كه حاكى از نابودى يهود و نصاراى منحرف است) تنافى ديده و فرموده‌اند:
چنان كه ملاحظه فرموديد، احاديث دو دسته‌اند: دسته‌اى موافق قرآن (و حاكى از وجود جزيه دادن اهل كتاب در زمان حضرت ولى عصر (عج)) و دسته‌اى مخالف قرآن (و حاكى از اضمحلال يهود و نصارا در آخرالزمان و حاكميت مطلق اسلام) ليكن بر اهل نظر پوشيده نيست كه احاديث موافق قرآن بر احاديث مخالف مقدّم هستند و آنها را از اعتبار ساقط مى‌كنند.
بعد ادامه مى‌دهد:
بنابراين يهود و نصارا در عصر دولت مهدى (عج) باقى خواهند ماند، ليكن از عقيده تثليث و شرك دست بر مى‌دارند و خدا پرست مى‌شوند. «٢»