جهاد در قرآن - فرازی حیدری - الصفحة ٦٧

«يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَوَلَّوْا قَوْمًا غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ» «١» اى مؤمنان مردمى را كه خدا بر آنان غضب كرده، به دوستى مگيريد.
«وَ قاتِلُوا فى‌ سَبيلِ اللَّهِ الَّذينَ يُقاتِلُونَكُمْ» «٢» در راه خدا با كسانى كه با شما مى‌جنگند مبارزه كنيد.
«وَ قاتِلُوا الْمُشْرِكينَ كافَّةً كَما يُقاتِلُونَكُمْ كافَّةً» «٣» همگى با مشركان مبارزه كنيد چنانكه آنان همگى با شما مى‌جنگند.
در خاتمه اين بحث لازم به تذكر است كه تا زمانى كه دشمنى و ستيزه جويى فردى، چه مسلمان و چه غيرمسلمان، محرز نشده و به طور قطعى در زمره يك گروه از دشمنان قرار نگرفته است، نبايد با او سر ستيز داشت، بلكه بايد با مهربانى، احسان و مسالمت با او برخورد كرد و زمينه جذب و اصلاح او را مهيا ساخت و هر گاه ستيز و طغيان‌گرى او قطعى و يقينى شد، بايد مطابق با دستور اسلام با او برخورد كرد و روحيه دشمن ستيزى را در برخورد با او بروز داد.
«فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ انَّهُ عَدُوٌّ لِلَّهِ تَبَرَّا مِنْهُ» «٤» هنگامى كه براى ابراهيم (ع) روشن شد كه او پدر خوانده‌اش (دشمن خداست، از او بيزارى جست.)
«اذا ضَرَبْتُمْ فى‌ سَبيلِ‌اللَّهِ فَتَبَيَّنُوا» «٥» هر گاه براى جهاد از خانه خارج مى‌شويد، تحقيق و بررسى كنيد (تا برايتان كافر بودن طرف مقابل قطعى شود.)
بنابراين بايد با مسلمانانى كه آگاهانه و علنى به گناه دست مى‌يازند و امنيت روحى،