به گناه دست مى‌آلايند و با عمل و كلام ديگران را به انحراف مى‌كشانند و امنيت، عرض، مال و ناموس مسلمانان را تهديد مى‌كنند، چنين كسانى دشمن بوده و بايد آنان را با امر به معروف و نهى از منكر متنبّه كرد و در صورت متنبّه نشدن، حكومت اسلامى بايد آنها را مجازات و تأديب كند.
در سوره احزاب مى‌فرمايد:
«لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ الْمُنافِقوُنَ وَالَّذينَ فى‌ قُلوُبِهِمْ مَرَضٌ وَالْمُرْجِفوُنَ فِى الْمَدينَةِ لَنُغْرِيَنَّكَ بِهِمْ ثُمَّ لا يُجاوِرُونَكَ فيها الَّا قَليلًا» «١» اگر منافقان، افراد سست ايمان و شايعه پراكنان مدينه دست از كارهاى زشت خويش برندارند، تو را عليه آنان مى‌شورانيم در آن صورت جز مدتى كم در مجاورت تو نمانند.
و در سوره مائده مى‌فرمايد:
«انَّما جَزاءُ الَّذينَ يُحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِى الْارْضِ فَساداً انْ يُقَتَّلُوا اوْ يُصَلَّبُوا ...» «٢» همانا جزاى كسانى كه با خدا و رسول ستيز مى‌كنند و سعى در ايجاد فساد در زمين دارند اين است كه كشته شوند يا به دار آويخته گردند.
در روايات و تفاسير از اين محاربان و مفسدان به راهزنان و از بين برندگان امنيت عمومى تفسير شده است. «٣» «الَّذينَ فى‌ قُلوُبِهِمْ مَرَضٌ» به شهوترانان، چشم‌چرانها، تعرض كنندگان به نواميس مسلمانان و فاسقان فاجر و «مُرْجِفُونَ» به شايعه پراكنان و ايجاد كنندگان جوّ ناامنى و رُعب تفسير شده است. «٤»