جهاد در قرآن - فرازی حیدری - الصفحة ٤١

«وَ كَايِّنْ مِنْ نَّبِىٍّ قاتَلَ مَعَهُ رِبّيُّونَ كَثيرٌ فَما وَهَنُوا لِما اصابَهُمْ فى‌ سَبيلِ اللَّهِ وَ ماضَعُفُوا وَ مَا اسْتَكانُوا وَ اللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرينَ» «١» چه بسيار پيامبرانى كه مردان الهى در ركابشان (با دشمنان) قتال كردند و آنچه در ميدان جهاد براى خدا، بدانان رسيد آنان را به ضعف نينداخت و سست نشدند و خداوند مقاومت كنندگان را دوست دارد.
بنابر روايات، اولين كسى كه در راه خدا جنگ كرد، حضرت ابراهيم عليه السلام بود و پيامبران قبل از ايشان موفق به انجام اين واجب الهى نشدند و شرايط لازم براى آنان مهيا نشد.
«انَّ اوَّلَ مَنْ قاتَلَ فى سَبيلِ اللَّهِ ابْراهيمُ‌الْخَليلُ حَيْثُ اسِرَتِ الرُّومُ لوُطاً فَنَفَرَ ابْراهيمُ وَ اسْتَنْقَذَهُ مِنْ ايْديهِمْ» «٢» نخستين كسى كه در راه خدا جنگيد، حضرت ابراهيم خليل (ع) بود. آنگاه كه روميان لوط (ع) را به اسارت گرفتند، او حركت كرد و (با آنان جنگيد) و لوط را از دستشان نجات داد.
موسى عليه السلام بعد از آنكه بنى اسرائيل را از ظلم و ستم فرعونيان نجات داد، آنان را به وارد شدن به سرزمين مقدّس فلسطين دعوت كرد. ولى قوم او كه از ساكنان قدرتمند و ستمگر فلسطين وحشت داشتند، اظهار سستى كردند و حاضر به همراهى و مبارزه نشدند و خداوند هم به كيفر اين سستى، چهل سال آنان را در بيابان‌هاى سينا آواره نمود «٣» بعد از وفات حضرت موسى عليه السلام بنى اسرائيل به فرماندهى جانشين وى- يوشع بن نون عليه السلام- با ساكنان فلسطين جهاد كردند و بر آنان پيروز شدند.
بعد از حضرت موسى عليه السلام در عهد ارمياى پيامبر عليه السلام، بنى‌اسرائيل مورد ستم و ظلم قبطيان به سركردگى جالوت قرار گرفتند و به فرماندهى طالوت براى مبارزه با قبطيان قيام كردند كه در آن جنگ، فتح و پيروزى نصيب آنان گرديد. جالوت به دست حضرت داود عليه السلام- كه در آن زمان جوانى بود- به قتل رسيد.