در پاسخ بايد گفت: هيچ يك از موارد ياد شده اهداف جهاد نبوده و جهاد اسلامى مانند جنگ‌ها و لشكركشى‌هاى ستمگران تاريخ نيست؛ بلكه آنچه سبب تشريع اين حكم شده، از عوامل زير است:
١- دفاع از كيان اسلام و مسلمانان‌ هر موجود زنده‌اى اعم از، انسان و غير انسان، دفاع در مقابل دشمن را حق طبيعى خود مى‌داند و خالق جهان نيز وسايل دفاع و برخوردارى از اين حق را در همه موجودات به وديعه نهاده است. حق فطرى دفاع، حقى است كه حتى زورمداران و ظالمان نيز براى صحيح نماياندن عملكرد باطل خود به ناحق به آن متوسل مى‌شوند. پس در اصلِ استفاده از اين حق، جاى هيچ شك و شبهه‌اى نيست و اسلام نيز چنين حقى را در چهارچوب «جهاد» تشريع كرده است.
در اولين آيه‌اى كه پيرامون جهاد و دفاع نازل شد «١»، تصريح گرديده كه به مسلمانان چون مورد ظلم قرار گرفته‌اند، اجازه دفاع داده مى‌شود. آنان تا به امروز براى بقاى خويش چاره‌اى جز تحمل و چشم‌پوشى از حق فطرى دفاع نداشتند ولى امروز مى‌توانند از اين حق فطرى استفاده كرده و در دفع و رفع ستم دشمنان بكوشند.
٢- مقابله با ظلم و فساد راه مبارزه با فساد هميشه، انذار، موعظه و نصيحت نيست؛ بعضى مواقع حتى از داروى تلخ كارى ساخته نيست و طبيب ناگزير است به چاقوى جراحى دست برده، مادّه فساد را ريشه كن كند. در جامعه نيز بعضى مواقع بايد مجاهدان سلاح برگيرند و ماده سرطانى فساد را از ريشه بركنند.
«وَ لَوْلا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْارْضُ» «٢» اگر خداوند بعضى از مردم (مفسدان) را بوسيله بعضى ديگر (مجاهدان) دفع‌