قريش نيز با توجه به تغيير شرايط، خطر را جدى‌تر احساس كردند و چاره‌اى جز مقابله شديدتر با مسلمانان نداشتند.
مهاجران كه در مكه ظلم و ستم قريش را تحمل مى‌كردند و حالا خانه و كاشانه خود را رها كرده و به مدينه پناه آورده بودند، همچنان بر تقاضاى خود اصرار داشتند و از پيامبر مى‌خواستند تا در مقابل قريش كه آنان را مجبور به ترك ديار، خانه و كاشانه خويش كرده بود و هنوز هم تعدادى از هم‌كيشان آنان را در بند و شكنجه داشت، به آنان اجازه دفاع بدهد. در چنين اوضاع و احوالى آيات سوره حج درباره دفاع نازل شد «١» و تقاضاى مهاجران مسلمان را پاسخ گفت: «٢» «اذِنَ لِلَّذينَ يُقاتَلُونَ بِانَّهُمْ ظُلِمُوا وَ انَّ اللَّهَ عَلى‌ نَصْرِهِمْ لَقَديرٌ الَّذينَ اخْرِجوُا مِنْ دِيارِهِمْ بِغَيْرِ حَقِّ الَّا انْ يَقوُلوُا رَبُّنَا اللَّهُ ...» به كسانى كه با آنان جنگ مى‌شود، اجازه (پيكار) داده شد؛ زيرا مورد ستم قرار گرفتند و خداوند بر يارى آنان تواناست. آن مؤمنانى كه از ديار خويش به ناحق رانده شدند؛ فقط به اين جهت كه مى‌گويند: پروردگار ما خداست.
با صدور اذن دفاع، رسول خدا صلى الله عليه و آله دست به تحركات نظامى زد و گروه‌هايى از مهاجران را به مأموريت‌هاى نظامى فرستاد كه در بعضى از مأموريت‌ها شخص ايشان فرماندهى را عهده دار بود و در بعضى، افرادى ديگر از جانب ايشان فرماندهى را به عهده مى‌گرفتند. رسول خدا صلى الله عليه و آله با اعزام اين گروه‌هاى نظامى اهدافى را دنبال مى‌كرد از جمله: