جهاد در قرآن - فرازی حیدری - الصفحة ٢٩
آن بنابر مشهور نظر فقها، با امام معصوم عليه السلام است.
شهيد مطهرى در اينباره مىگويد:
آيا مظلوم اگر تقاضاى كمك كرد بر ما جايز يا واجب است كمك دادن يا حتى اگر تقاضاى كمك هم نكند بر ما جايز بلكه واجب است؟ نه اينجا لزومى ندارد تقاضاى كمك بكند، ولى همين قدر كه در واقع آن مظلوم، مظلوم باشد كه اين ظلم سد و مانعى براى سعادت او به وجود آورده است و نمىگذارد از دعوتى كه سعادت آن مردم در آن دعوت است آگاه شوند و اگر بشنوند و آگاه شوند خواهند پذيرفت، اسلام مىگويد اين مانعى را كه به صورت دولت در مقابل توده مردم وجود دارد مىتوانيد بزنيد و برداريد.
سپس استاد شهيد به جنگهاى صدر اسلام اشاره كرده، مىفرمايد:
بسيارى از جنگهايى كه در صدر اسلام واقع شد، تحت همين عنوان بود. مسلمين كه مىآمدند بجنگند، مىگفتند: ما با تودههاى مردم جنگى نداريم، با حكومتها مىجنگيم. براى اين كه تودهها را از ذلت و بردگى اين حكومتها نجات دهيم. رستم فرخ زاد از آن عرب مسلمان پرسيد كه هدفتان چيست؟ او گفت: «لِنُخْرِجَ الْعِبادَ مِنْ عِبادَةِ الْعِبادِ الى عِبادَةِ اللَّهِ» هدفمان اين است كه بندگان خدا را، اين مردمى كه شما به لطائف الحيل و به زور در زير يوغ بار بردگى و بندگى خودتان كشيدهايد، از بندگى و بردگى شما خارج كنيم و بيرون بياوريم و آزادشان كنيم و بنده خداى متعال و بنده خالقشان بكنيم نه بنده بشرى مثل خودشان. «١» امام خمينى (ره) نيز در مورد اين قسم از جهاد مىفرمايد:
انبياء كه جنگ مىكردند با مخالفين توحيد، مقصدشان اين نبود كه جنگ بكنند و طرف را از بين ببرند. مقصد اصلى اين بود كه توحيد را در عالم منتشر كنند، دين حق را در عالم منتشر كنند؛ آنها مانع بودند. اينها مىديدند كه اين مانع را بايد برداشت و به