تا ايمانى بر ايمانشان بيفزايند.
قانونمندى امدادهاى غيبى‌ نزول امدادهاى غيبى از طرف پروردگار جهانيان همچون ديگر سنن الهى، تابع شرايط و ضوابط خاصى است كه قابل تخلف نيست؛ بدين معنا كه اين امدادها، ويژه گروه خاص و يا مسلمانان صدر اسلام نبوده است، بلكه هر گروه از مؤمنان كه شرايط آن را در خود به وجود آورند، استحقاق دريافت آن را خواهند يافت.
آياتى از قرآن مجيد اين قانونمندى را به صورت كلى مورد اشاره قرار داده است. به عنوان نمونه، يارى دين الهى را سبب يارى مؤمنان معرفى كرده است:
«يا ايُّهَا الَّذينَ امَنوُا انْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُمْ وَ يُثَبِّتْ اقْدامَكُمْ» «١» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، اگر (آيين) خدا را يارى كنيد، (خدا) شما را يارى مى‌كند و گام‌هايتان را استوار مى‌دارد! و در آيه ديگر همين معنا را با تأكيد بيشتر آورده است:
«... وَ لَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ» «٢» و خداوند حتماً كسانى را كه يارىِ او كنند (و از آيين او دفاع نمايند) يارى مى‌كند.
گاهى نيز توكل را شرط حمايت و كفايت خداوند از مؤمنان دانسته است:
«وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ ...» «٣» و هر كس بر خدا توكل كند، خدا او را كفايت مى‌كند.
اين توكل مى‌تواند مربوط به فرد يا اجتماع باشد؛ به طورى كه اگر همه مجاهدانى كه در راه خدا جهاد مى‌كنند، بر او توكل نمايند، از راههاى عادى و غيبى مورد عنايت الهى‌