منت مگذار و كار خود را زياد نشمار! ج- انتخاب جنس مرغوب‌ مالى كه در راه خدا داده مى‌شود، بايد مرغوب و دلچسب باشد، در حدى كه صاحب مال به آن رغبت و علاقه داشته باشد؛ اگر از بهترين‌ها نيست از بدترين‌ها نباشد.
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِن طَيِّبَاتِ مَا كَسَبْتُمْ وَمِمَّا أَخْرَجْنَا لَكُم مِنَ الْأَرْضِ وَلَا تَيَمَّمُوا الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ وَلَسْتُم بِآخِذِيهِ إِلَّا أَن تُغْمِضُوا فِيهِ» «١» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، از دستاوردهاى پاكيزه خود و از آنچه برايتان از زمين خارج ساخته‌ايم، انفاق كنيد. نه از چيزهاى ناپاك كه خود آنها را جز از روى اغماض و كراهت نمى‌ستانيد.
قرض الحسنه‌ گرچه قرض الحسنه در قرآن معناى وسيعى دارد و هر مالى را كه در راه خدا انفاق گردد، شامل مى‌شود، چرا كه مؤمن همه آنها را به خدا قرض مى‌دهد تا در قيامت بازستاند، ولى آنچه كه در اينجا مورد بحث ماست، قرض الحسنه به معناى اصطلاحى آن است يعنى «دادن مقدارى از مال شخصى خود براى رفع نياز مشروع افراد، و استرداد آن بدون زياده». بنابراين، استقراض و دريافت وام‌هايى كه امروزه در ميان جامعه‌ها متداول و همراه سود و بهره است مشمول آن نمى‌گردد، زيرا اين نوع وام‌ها خداپسندانه و مطابق موازين اسلامى نيست. عنوان «قرض الحسنه» از قرآن گرفته شده و حاكى از اهميت آن است:
«مَنْ ذَا الَّذى‌ يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً ...» «٢» كيست كه به خدا وام نيكو دهد؟