ثروت از ديدگاه قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ١٠١
ضمن، آيه دلالت دارد كه استفاده از نوع دوم لباس نيز مباح است. «١» قرآن مجيد، اعراض از زينت و خودآرايى را نكوهش كرده، مىفرمايد:
«قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ ...» «٢» بگو: چه كسى زينت خدا را كه براى بندگانش پديد آورده، حرام كرده است؟
تهيّه لباس بايد در حدّ اعتدال، بر مبناى مكتب اسلام و طرحهاى مقبول آن، مناسب با وضع مالى مسلمانان و مطابق با شخصيت آنان باشد.
«سفيان ثورى» «٣» روزى در مسجدالحرام قدم مىزد. امام صادق عليه السلام را ديد كه لباسهاى زيبا و گرانبها پوشيده است. گفت: به خدا سوگند مىروم و از اين عمل او انتقاد مىكنم. سپس نزديك آمد و گفت: اى پسر پيامبر! به خدا سوگند، رسول خدا صلى الله عليه و آله و علىبن ابىطالب عليه السلام و هيچ يك از پدرانت از اين لباسها نمىپوشيدند.
حضرت فرمود: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در روزگارى تنگ زندگى مىكرد و به مقتضاى فقر و تنگدستىاش رفتار مىنمود و پس از او روزگار به وسعت گراييد و سزاوارترين مردم در استفاده از نعمتها، ابرار و نيكانند. «٤» ٣- مسكن: مسكن از نيازهاى اوّليّه آدميان است، بگونهاى كه بدون خانه مناسب، تداوم حيات ممكن نيست. ساخت، تعمير و نگهدارى خانه مسكونى، از جمله راههاى مشروع مصرف ثروت است و كوشش فراگير براى تهيّه خانه مناسب، عبادت محسوب مىشود، به شرط اين كه خانه، خلاف شأن و خارج از حدّ اعتدال