هر كس براى ثروتمندى، تنها به خاطر ثروتش تواضع كند، دو سوم دينش از بين رفته است.
همچنين فرمود:
«الْغِنى‌ وَ الفَقْرُ بَعْدَ الْعَرْضِ عَلَى اللَّه» «١» پس از تقديم كارنامه‌ها به پيشگاه خداوند است كه توانگرى و درويشى [هر كس‌] روشن شود.
با اين بيان، مؤمنى كه با زهد و ايثار- نه با تنبلى و مستى و بيكارى- در خط فقر قرار گرفته، نزد همه محترم است. همچنين است ثروتمندى كه در كسب مال و صرفِ آن، موازين شرعى را رعايت و از مال و امكانات خويش در راه خدا انفاق مى‌كند و حقوق واجب مالى خود را مى‌پردازد، نبايد مورد بى‌حرمتى قرار گيرد، بلكه بايد به خاطر ايمان و تقوايش همچون ديگر مؤمنان محترم شمرده شود. البته بايد آنها را به پرداخت حقوق اقتصادى ترغيب و در مواردى از دنياگرايى و نتايج آن مانند سركشى، ثروت‌زدگى، افزون‌طلبى و ديگر پيامدهاى ناگوار زراندوزى هشدارشان داد. چنان كه حضرت شعيب به مردم چنين نصيحت كرد:
«اوْفُوا المِكيالَ وَ الْميزانَ وَ لْاتَبْخَسِوا النَّاسَ اشْيائَهُمْ» «٢» پيمانه و ترازو را از عدل، كامل ادا كنيد و چيزهاى مردم را كم نكنيد.