انحراف فكرى‌ بسنده كردن به زندگى دنيا و هدف قرار دادن آن، موجب انحراف فكرى مى‌گردد و انسان را در غفلت و بى‌خبرى نگه مى‌دارد و از مراحل و ابعاد معنوى دنيا بى‌نصيب مى‌سازد و جهان را در بُعد مادّى و ظاهرى آن، خلاصه مى‌كند.
قرآن كريم مى‌فرمايد:
«يَعْلَمُونَ ظَاهِراً مِنَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غَافِلُونَ» «١» آنان به ظاهرى از زندگى دنيا آگاهند همانهايند كه از آخرت بى‌خبرند.
زراندوزانى كه جمع مال را هدف و دنيا را مقصد نهايى خود مى‌دانند، جز به ظاهر دنيا نمى‌نگرند و زندگى را در سرگرمى‌ها و لذت‌هاى زودگذر و خواب و خوراك خلاصه مى‌كنند و برايش عمق و فرجامى قائل نيستند؛ حتى علومى كه كسب مى‌كنند، مادى بوده و براى كشف امور ظاهرى است و از ديگر منافع و خيرات دنيا و از حيات آخرت كه در بطن جهان نهفته است در غفلتند، مانند كودك يا شخص جاهلى كه از كتاب نفيس و علمى، جز كاغذ و خطوط ظاهرى، چيز ديگرى نمى‌فهمد. «٢» چنين كسانى گرچه ممكن است گاهى عبادت كنند، ولى از عبادات خود لذّت نمى‌برند و به باطن آن دست نمى‌يابند، زيرا مستِ ثروت زياد شده‌اند و عقل و هوش خود را از دست داده‌اند، چنان كه در حديثى از قول حضرت عيسى عليه السلام آمده است:
«همان طور كه بيمار از شدّت درد به غذا مى‌نگرد و از آن لذّت نمى‌برد، اهل دنيا نيز با رسيدن به لذايذ دنيا، لذّت و شيرينى عبادت را درك نمى‌كنند.» «٣» حضرت على عليه السلام نيز مى‌فرمايد: