«وَعَلَّمْنَاهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَكُمْ لِتُحْصِنَكُم مِن بَأْسِكُمْ ...» «١» و ساختن زره را به خاطر شما به او [داوو عليه السلام‌] تعليم داديم، تا شما را در جنگ‌هايتان حفظ كند.
از اين آيه برمى‌آيد كه صنعت چه در بُعد آموزش، چه در بعد توليد، بايد هدفدار باشد و مصالح و منافع مردم در آن رعايت شود، چنان كه زره‌سازى حضرت داوود عليه السلام براى عموم مردم و با هدف حفظ جان مبارزان بوده است.
دو اصل مهم: در صنعت و در هر مورد ديگر، «تخصّص» و «تعهّد» دو اصل مهم تلقى مى‌شود كه قرآن از آنها به «علم» و «قوّت» و «حفظ» و «امانت» تعبير مى‌كند. «٢» خداوند به حضرت داوود عليه السلام چنين دستور مى‌دهد:
«أَنِ اعْمَلْ سَابِغَاتٍ وَقَدِّرْ فِي السَّرْدِ وَاعْمَلُوا صَالِحاً إِنِّي بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ» «٣» زره‌هاى بلند بساز و در بافتن (آنها) اندازه را نگه دار و كارهاى شايسته كنيد كه من بدانچه عمل مى‌كنيد بصيرم.
خدا از اين راه به او طرز ساختن زره را آموزش داد تا در «محكم كارى»، «رعايت دقت» و مهارت در كميّت و كيفيّت مصنوعات، براى صنعتگران و اهل «حرفه و فن» الگو باشد و مردمان در صنعت و در هر كار ديگرى بدون معرفت و تخصص كامل اقدام ننمايند؛ بلكه «علم» را با «ايمان» هماهنگ سازند و «تخصص» و «تعهد» را به هم آميزند و انديشه خود را در مسير صحيح و شايسته به كار گيرند. «٤» با توجّه به اين آيه، يك صنعتگر، هنرمند و يا صاحب هر شغل ديگرى، با اين دو خصوصيّت شايستگى پيدا مى‌كند و بايد او را بر ديگران مقدم داشت.
چنين كسى خدمتش چشمگير و زندگى‌اش پررونق مى‌شود و در نظر خدا و خلق،