اگر مال، مذموم و تنفّرآميز بود، خداوند هرگز آن را به خويش نسبت نمى‌داد و رزق خود نمى‌خواند و به عنوان فضل و عطا و بخشش الهى معرفى نمى‌كرد و با اين اوصاف آن را نمى‌ستود.
بهاى بهشت: قرآن، مال را با جان آدمى هم‌رديف ساخته و بهاى هر دو را بهشت قرار داده و فرموده است:
«إِنَّ اللّهَ اشْتَرَى‌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ ...» «١» خداوند، جان‌ها و مال‌هاى مؤمنان را از آنان خريد تا بهشت از آنِ آنان باشد.
در اين آيه، خداوند بهشتش را به مال و ثروتى مى‌فروشد كه در راه او انفاق شده باشد، همانند تاجرى كه كالاى خود را در مقابل مال يا پولى مى‌فروشد كه صلاحش در آن است. «٢» وسيله امداد الهى: قرآن نيروى مادّى و قدرت مالى را از امدادهاى الهى معرفى مى‌كند:
«وَيُمْدِدْكُم بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ» «٣» و- خداوند- شما را به اموال و فرزندان تقويت مى‌كند.
«امداد» يعنى كمك رساندن، و آن چيزى است كه كمك‌گيرنده براى رفع نياز خود از آن، قدرت مى‌گيرد. مال و فرزند، نزديك‌ترين و قوى‌ترين بازويى است كه جامعه بشرى براى نيازهاى حياتى خود از آنها كمك مى‌گيرد. «٤» ارزش عبادى مال‌ مال و ثروت در انجام برخى از عبادات نقش زيادى دارد، بگونه‌اى كه بدون آن، بعضى از فضيلت‌ها از دست مى‌رود و برخى از فريضه‌ها به انجام نمى‌رسد؛ از