جمله:
جهاد: قرآن جهاد مالى را همانند جهاد بدنى مى‌شمرد و كسانى كه بخشى از هزينه‌هاى جنگى و نيازهاى مالى جبهه حق را تأمين مى‌كنند، سلاح بر دوشان خط مقدّم مى‌داند:
«فَضَّلَ اللّهُ الْمُجَاهِدِينَ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ عَلَى الْقَاعِدِينَ دَرَجَةً» «١» خداوند كسانى را كه با مال و جان خود جهاد نمودند بر قاعدان [ترك‌كنندگان جهاد] برترى مهمّى بخشيده است.
حجّ: واجب شدن حجّ، مشروط به داشتن استطاعت مالى است:
«وَلِلّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا» «٢» براى خدا بر مردم است كه آهنگ خانه (او) كنند، آنانى كه توانايى رفتن به سوى آن را دارند.
كسى كه توان مالى ندارد، اين عمل عبادى، بسادگى برايش امكان‌پذير نيست.
قرض الحسنه: اعطاى وام و قرض الحسنه، در رديف صدقه آمده و بطور مستقيم مورد امر و تأكيد قرار گرفته است:
«لَا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِن نَجْوَاهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ» «٣» در بسيارى از سخنان درگوشى (و جلسات محرمانه) آنان، خير و سودى نيست، مگر كسى كه (به اين وسيله) امر به كمك به ديگران يا كار نيك بكند.
امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:
«انَّ الْمَعْروفَ الْقَرْضُ وَ انَّمَا حَرَّمَ الرِّبا لِيَتَقارَضَ النَّاسُ» «٤» مقصود از معروف [در اين آيه‌] قرض دادن به يكديگر است و خداوند ربا را حرام كرده است تا مردم به يكديگر قرض بدهند.
دادن وام به نيازمندان و برخوردارى از ثواب و پاداش اخروى آن، با داشتن مال و