باشد. از امام صادق عليه السلام پرسيدند: مقصود از توكل كنندگان در آيه: «وَعَلَيهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ» «١» چه كسانى هستند؟ فرمود: آنان كشاورزانند. «٢» اگر مردمان سختكوش، در زمين مرغوب، با ابزار پيشرفته و با داشتن آب كافى و ايمان قلبى به خدا، دست به كشاورزى بزنند، هرگز جامه فقر نمى‌پوشند و محتاج ديگران نمى‌شوند، ولى اگر جامعه‌اى با وجود امكانات، كشاورزى نكند، مورد خشم خداوند قرار مى‌گيرد.
حضرت على عليه السلام فرمود:
«مَنْ وَجَدَ ماءً وَ تُراباً ثُمَّ افْتَقَرَ فَابْعَدَهُ اللَّهُ مِنْ رَحْمَتِه‌» «٣» كسى كه آب و زمين داشته باشد، با اين وصف محتاج شود، خدا او را از رحمت خود دور سازد.
دامدارى‌ دام ثروت از ديدگاه قرآن ٥٧ نمونه‌هاى حرامخوارى ص : ٥٤ دارى زمينه خوب و مناسبى براى فعاليت‌هاى اقتصادى شمرده مى‌شود و اسلام نيز به توسعه و گسترش آن توصيه فراوان كرده است:
«وَإِنَّ لَكُمْ فِي الْأَنْعَامِ لَعِبْرَةً نُسْقِيكُم مِّمَّا فِي بُطُونِهَا وَلَكُمْ فِيهَا مَنَافِعُ كَثِيرَةٌ وَمِنْهَا تَأْكُلُونَ» «٤» براى شما در چهارپايان عبرتى است: از آنچه در درون آنهاست [: از شير] شما را سيراب مى‌كنيم و براى شما در آنها منافع بسيارى است و از گوشت آنها مى‌خوريد.
آيات قرآن با يادآورى منافع حيوانات در ابعاد مختلفى چون: پوشاك، خوراك، اثاث منزل، حمل و نقل و سوارى و ... «٥» مردم را به دامدارى و تهيّه فرآورده‌هاى دامى فرا مى‌خواند. با توجه به اين منافع است كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله از آنها به «بركت» تعبير كرده است.