درس دهم انفاق و قرض الحسنه‌ هر چند انفاق در اصل خارج كردن مال از ملك خود و هزينه كردن است، ولى مقصود از آن در اين درس بذل و بخشش و به كارگيرى مال در موارد مشروع براى جلب رضايت الهى است. انفاق به اين معنا يكى از بزرگ‌ترين تكليف‌هاى الهى است كه در سياست‌گذارى اجتماعى، اقتصادى و تعديل ثروت نقش مهمّى دارد.
قرآن مجيد در موارد زيادى پيروان خويش را به اين امر مهمّ تشويق مى‌نمايد؛ گاهى اثر مثبت آن را يادآور شده، انفاق نكردن را نوعى هلاكت مى‌داند و مى‌فرمايد:
«وَأَنْفِقُوْا فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلَا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ» «١» در راه خدا انفاق كنيد و خود را به دست خويش به هلاكت نيفكنيد.
گاهى نيز ضمن امر به انفاق، مال انفاق شده را به خدا نسبت مى‌دهد تا انفاقگر متوجّه شود كه آنچه احسان مى‌كند، از آنِ او نيست، بلكه رزق و روزى خداست تا بدين وسيله انفاق برايش آسان شود:
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْنَاكُم» «٢» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، از آنچه به شما داده‌ايم، انفاق كنيد.
پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:
«لَمْ نُبعَثْ لِجَمْعِ المالِ وَلكِنْ بُعِثْنا لِانْفاقِهِ» «٣»