درس يازدهم آزمندى‌ يكى از صفات ناپسندى كه در «اخلاق اقتصادى» از آن بحث مى‌شود، «آزمندى» است كه در قرآن و روايات اسلامى از آن به «حرص»، «١» «طمع»، «٢» «شُحّ»، «٣» و «هُلع» «٤» تعبير مى‌شود. آزمندى عبارت است از:
«رغبت شديد بر چيزى همراه با فعاليت و شتاب زياد» «٥» خاستگاه آزمندى‌ قرآن، منشأ حرص و آزمندى انسان را خلقت و ذات او مى‌داند و تصريح مى‌كند:
«إِنَّ الْإِنسَانَ خُلِقَ هَلُوعاً» «٦» به يقين، انسان، حريص و كم طاقت آفريده شده است.
در جاى ديگر مى‌فرمايد:
«وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ» «٧» و او (انسان) علاقه شديدى به مال دارد.
از نظر قرآن، گرچه آزمندى صفت ذاتى انسان است، ولى هرگز منافاتى با آفرينش كامل وى ندارد و نقص فطرى او محسوب نمى‌شود؛ زيرا حرص، در مرحله‌