ثروت از ديدگاه قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ٨٥
آنهاست.
شرايط انفاق الف- اخلاص نخستين شرط صحّت انفاق، كسب خشنودى خداوند و تقرب به اوست و بدون ريا و خودنمايى بايد انجام گيرد.
«... وَمَا تُنْفِقُونَ إلَّاابْتِغَاءَ وَجْهِ اللّهِ ...» «١» ... و جز براى خشنودى خدا انفاق نمىكنيد. «٢» ب- دورى از منّت انفاق كننده زمانى سزاوار پاداش الهى مىگردد كه انفاقش همراه با «منّتگذارى» و «بزرگبينى» نباشد و گرنه اثر آن باطل مىشود و اجر و پاداشى در پى نخواهد داشت.
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُم بِالْمَنِّ وَالْأَذَى» «٣» اى كسانى كه ايمان آوردهايد، صدقات خود را با منّت و آزار، باطل نكنيد! امام صادق عليه السلام فرمود:
«لايَتُمُّ المَعْرُوفُ الَّا بِثَلاثٍ: تَعْجيلُهُ، وَ تَقْليلُ كَثيرِهِ وَ تَرْكُ الامْتِنانِ بِهِ» «٤» كار نيك جز با سه چيز كامل نمىگردد: سرعت عمل، كم شمردن زياد آن و منّت ننهادن.
بزرگ انگاشتن انفاق و احسان، انسان را رفته رفته به خودبينى وا مىدارد. از اينرو، خداوند به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله دستور مىدهد كه از منّتگذارى دورى جويد و كار مهم و ارزشمند خود را بزرگ و زياد نشمارد:
«وَلَا تَمْنُن تَسْتَكْثِرُ» «٥»