ما [پيامبران‌] براى جمع مال برانگيخته نشده‌ايم، بلكه براى انفاق آن مبعوث گشته‌ايم.
انفاق از پايه‌هاى حيات اجتماعى و از اركان ايمان و از صفات بارز مؤمنان است:
«قُل لِّعِبَادِيَ الَّذِينَ آمَنُوا يُقِيمُوا الصَّلاةَ وَيُنفِقُوا مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ ...» «١» به بندگان مؤمن من بگو نماز بگزارند و از آنچه روزى ايشان كرده‌ايم، انفاق كنند.
امام صادق عليه السلام فرمود:
انَّما شيعَتُنا يُعْرَفُونَ بِخِصالٍ شَتّى بِالسَّخاءِ وَ الْبَذْلِ لِلِاخْوانِ» «٢» شيعيان ما با خصوصيّات مختلفى شناخته مى‌شوند [از جمله‌] با سخاوت و بذل و بخشش به برادران دينى خود.
انفاق در بيشتر موارد همراه با نماز آمده و اين گوياى اهميت آن است. همچنين در مواردى انفاق در راه خدا براى تأمين هزينه‌هاى جنگ، جهاد مالى و در رديف جهاد با جان آمده است.
«... وَجَاهِدُوا بِأَمْوَالِكُمْ وَأَنْفُسِكُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ» «٣» و با مال و جان خويش در راه خدا جهاد كنيد.
مرحوم طبرسى مى‌نويسد:
آيه بر اين دلالت دارد كه جهاد با نفس و مال بر كسى كه بر آنها توان دارد، واجب است و كسى كه بر هيچ يك از آنها قدرت ندارد، به هر شكلى كه مى‌تواند بايد جهاد كند. «٤» انفاق و احسان، نزد خدا اجر فراوان دارد و حتى در مواردى پاداش آن به بيش از هفتصد برابر مى‌رسد «٥» و ترك آن كه «بُخل» خوانده مى‌شود، پيامدهاى ناگوارى دارد كه عُسر و حرج در دنيا «٦» عذاب سخت در آخرت «٧» و دورى از خداوند از جمله‌