يعنى ثروتِ بالاتر از نياز، سبب طغيان و كمتر از آن، موجب شقاوت و بدبختى مى‌گردد؛ آنچه كه سعادت انسان را تضمين مى‌كند، ميانه‌روى در زندگى و تعديل اقتصادى است.
ناگفته نماند كه تعديل اقتصادى هرگز با توسعه معاش كه امرى استحبابى است، منافاتى ندارد؛ زيرا مقصود، توسعه در حدّ اعتدال است و مازاد آن را از راه انفاق مى‌توان تعديل كرد. «١»