«وَلَا تَأْكُلُوا أَمْوَالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبَاطِلِ وَتُدْلُوا بِهَا إِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُوا فَرِيقاً مِنْ أَمْوَالِ النَّاسِ بِالْإِثْمِ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ» «١» و اموال يكديگر را به باطل (و ناحق) در ميان خود نخوريد! و براى خوردن بخشى از اموال مردم به گناه، (قسمتى از) آن را (به عنوان (رشوه) به قُضات ندهيد. در حالى كه مى‌دانيد (اين كار گناه است)! كلمه «ادلّاء» كه در اصل به معناى آويزان كردن دلو در چاه براى كشيدن آب است.
در اينجا كنايه از دادن رشوه به حُكّام است تا بر طبق ميل آدمى رأى دهند و مثَل رشوه‌دهنده كه مى‌خواهد حكم حاكم را به سود خود جلب كند، مَثَل كسى است كه با دلو خود آب را از چاه بيرون مى‌كشد. «٢»