درس ششم ممنوعيت حرامخوارى‌ از مهم‌ترين مشخّصه‌هاى نظام اقتصادى اسلام، حرمت و ممنوعيت برخى از كسب‌هاست؛ كسب‌ها و راه‌هاى درآمدى كه در ايّام جاهليت و پيش از اسلام رايج بوده و هنوز هم در نظام‌هاى غيرالهى و مكتب‌هاى اقتصادى جهان معاصر رواج فراوان دارد. مالكيت و كسب در اين نظام‌ها بطور كلى آزاد است، حتى اگر به قيمت از دست رفتن حقوق ديگران باشد! نظام‌هاى اقتصادى موجود، به طرفداران خود اجازه مى‌دهد كه هر كس قوى، نيرنگباز و فريبكار است و در چپاول اموال، مهارت دارد، ثروت جمع‌آورى كند و اعتبار بانكى و بازرگانى خود را بالا ببرد، بى‌آنكه به اصول اخلاقى، معاد يا حتى حقوق ديگران بينديشد.
بديهى است اين نوع برخوردها، مشكلاتى چون: تورّم، تكاثر، برده‌دارى، استكبار اقتصادى و مفاسد اخلاقى و سياسى را به دنبال خواهد داشت. در چنين جامعه‌اى زندگى مشكل و توانفرسا شده، انسانيت منحط و ارزش‌هاى انسانى سركوب مى‌گردد.
نظام غرب و شرق، ثروت اندوزى از راه قمار، ربا، احتكار، فساد، بزهكارى، بازار سياه و ... را مجاز مى‌شمارد، ولى در نظام اقتصادى اسلام، همه آنها ممنوع و نتايج زشت هر يك از آنها تبيين شده است.
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَأْكُلُوا أَمْوَالَكُم بَيْنَكُم بِالْبَاطِلِ إِلَّا أَن تَكُونَ تِجَارَةً عَن تَرَاضٍ‌