پروردگار من نزديك و اجابت‌كننده است.
در اين آيه، خداوند آباد ساختن زمين را به خود نسبت نمى‌دهد بلكه آن را به بندگانش واگذاشته و از آنان خواسته است كه براى رفع نيازهاى خود زمين را آباد كنند. «١» افزون بر آن، استعداد، امكانات و شايستگى فكرى به آنها عطا كرده است تا هر كس در حد توان، بخشى از آن را احيا كند:
«وَلَقَدْ مَكَّنّاكُمْ فِي الْأَرْضِ وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِيهَا مَعَايِشَ قَلِيلًا مَاتَشْكُرُونَ» «٢» و براستى كه زمين جايگاهتان داديم و راه‌هاى زندگى را در آن قرار داديم، چه اندك سپاس مى‌گزاريد.
تمكين تنها به اين معنا نيست كه شخصى را در محلّى جاى دهند، بلكه بدين معناست كه تمام وسائل كار را در اختيار او بگذارند. به او قدرت و توانايى بخشند و موانع را برطرف سازند. «٣» شرايط معنوى عمران‌ بشر براى اين كه بتواند از ماهيت طبيعت بخوبى استفاده كند، بايد علاوه بر كار و كوشش و بهره‌گيرى از وسائل پيشرفته، خود را به ايمان و تقوا بيارايد و با توبه و تضرّع، شايستگى نزول بركات آسمانى را كسب كند. حضرت صالح عليه السلام به دنبال دعوت قوم خود به عمران زمين، آنها را به استغفار و توبه فرا مى‌خواند. همچنين حضرت نوح عليه السلام استمرار امدادهاى مادّى الهى و ظهور خيرات و بركات زمين و آسمان و باغ و بوستان را از آثار استغفار مى‌دانست:
«... اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كَانَ غَفَّاراً* يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُم مِدْرَاراً* وَيُمْدِدْكُم بِأَمْوَالٍ‌